Desinfectie van zwembadwater
Het zwembadwater wordt vervuild met micro-organismen. Iedere zwemmer brengt 1.000.000 tot 1.000.000.000 micro-organismen in het water. Daarnaast bevat het water zelf ook micro-organismen. Na de oxidatie van het water moet een desinfectiemiddel aan het water worden toegevoegd om ziekteverwekkende micro-organismen te doden. Eisen aan desinfectiemiddelen.
De desinfectiemiddelen die gebruikt worden voor zwembadwater moeten aan een aantal eisen voldoen. Ze moeten onschadelijk zijn en niet hinderlijk voor zwemmers en zwembadpersoneel. Daarnaast moeten ze in geringe concentraties en snel werkzaam zijn en hun werking gedurende ruime tijd behouden. Het verschil met drinkwaterdesinfectie is dat desinfectiemiddelen die gebruikt worden voor zwembaden ook in het bad zelf effectief moeten blijven, waar voortdurend verontreinigingen en ziekteverwekkers worden ingebracht. Daarom moet in het water een bepaald residuaal gehalte desinfectiemiddel aanwezig zijn. Het desinfectiemiddel moet gemakkelijk en kwantitatief aan te tonen zijn. Daarnaast moet het veilig zijn in het gebruik. Desinfectiemethodes voor zwembadwater
In Nederland wordt in zwembaden zowel voor de oxidatie als desinfectie van het water gebruik gemaakt van natriumhypochloriet (chloorbleekloog). Als natriumhypochloriet aan het water wordt toegevoegd, stijgt de pH van het water. Chloor werkt als desinfectie- en oxidatiemiddel het beste bij een pH van 6,5. Daarom moet vaak een zuurgraadcorrectiemiddel aan het water worden toegevoegd. Desinfectie en oxidatie worden vaak door hetzelfde middel uitgevoerd. Eisen voor de omstandigheden in zwembaden
De meest toegepaste oxidatie- en desinfectiemiddelen in zwembaden zijn chloorverbindingen. Meestal wordt chloor toegevoegd in de vorm van onderchlorigzuur (HOCl) of hypochloriet (OCl-) verbindingen.
Chloor doodt de in het water aanwezige bacteriën. Een teveel aan chloor kan echter irritaties aan de slijmvliezen (ogen) veroorzaken door de vorming van chlooramines. Daarom zijn er onder- en bovengrenzen vastgesteld. De minimumhoeveelheid vrij beschikbaar chloor in het zwemwater is gesteld op 0,5 milligram per liter. Er geldt een bovengrens van 1,5 mg/l. Bij gebruik van cyaanuurzuur (een stabilisator) geldt een onder- en bovengrens van 2,0 respectievelijk 5,0 mg/l. Ook voor openluchtbaden en overdekte bassins met een wateroppervlak van minder dan 20 m2 geldt een bovengrens van 5,0 mg/l.
De hoeveelheid chloor die jaarlijks in Nederlandse zwembaden wordt verbruikt, bedraagt ongeveer 1500 tot 1800 ton.
Verlaging van het chloorgehalte in zwembaden tot beneden de aangegeven normen is ongewenst in verband met de kans op verspreiding van infectieziekten.
Voor de desinfectie van zwembaden kunnen echter ook andere middelen gebruikt worden, waarbij geen chloor nodig is of de concentratie chloor die voor voldoende desinfectie nodig is verlaagd kan worden.
Dagelijks wordt de pH getest, die tussen 6,8 en 7,8 hoort te liggen. Bij een pH van 7,0 is er zo’n 70% vrij werkzaam chloor aanwezig, bij een pH van 8,0 is dit percentage gedaald tot 20%.
De temperatuur in zwembaden van het zwembadwater en de lucht is doorgaans hoog. Daarnaast is de luchtvochtigheid hoog. Dit heeft effecten op de werkzaamheid van desinfectiemiddelen en op het gedrag van stoffen die ontstaan bij de desinfectie in het zwembad zelf. Bij desinfectie van het water met natriumhypochloriet ontstaat chloorgas als gevolg van reacties met het zuur dat gebruikt wordt om de pH van het water laag te houden. Dit gas moet verwijderd worden, omdat het schadelijk kan zijn voor de gezondheid en omdat het corrosief werkt op materialen. Ook de chlooramines die gevormd worden door de reacties van gechloreerde desinfectiemiddelen met ureum, zijn corrosief. |
