Schadelijke stoffen

DDT oftewel dichloordifenyltrichloorethaan werd in 1939 uitgevonden door de Zwitserse chemicus Paul Muller (1899-1965). Het bestaat uit twee goedkope chemicaliën, namelijk chloorbenzeen en trichlooracetaldehyde.

Vanaf 1946 werd DDT grootschalig gebruikt, het werd niet alleen gebruikt als volksgezondheidsmaatregel tegen malaria, maar ook als bestrijdingsmiddel voor plagen in de landbouw. Een voordeel van het bestrijdingsmiddel DDT is dat het zowel werkt als contactgif als via inname. DDT werd na de oorlog gebruikt tegen hoofdluis. In 1948 kreeg Paul Muller de Nobelprijs voor geneeskunde.

DDT was welliswaar stabiel, maar was daardoor in het milieu ook moelijk afbreekbaar en hoopte zich op in de voedselketen. Sinds begin jaren '70 mag er in Nederland geen DDT meer gebruikt worden. In sommige ontwikkelingslanden wordt er nog wel gebruik van gemaakt tegen malaria, maar in de meeste streken zijn de malariamuggen al volledig immuun geworden tegen het vaccin.

DDT kan hormonen nabootsen, vooral het vrouwelijke hormoon oestrogeen. Zo worden er bij dieren meer vrouwtjes geboren dan mannen als de moeder blootgesteld wordt aan DDT. Het kan zelfs zo zijn dat een mannelijk dier vrouwelijke trekjes krijgt of zelfs van geslacht verandert. Bij vissen wordt de voortplanting verstoord door DDT.

Chemische informatie bestanddelen DDT

Chloorbenzeen: kleurloze vloeistof met typerende geur, de damp mengt zich goed met lucht. Is brandgevaarlijk, boven de 28 ^oC is de damp in lucht explosief. Oplosbaar in water, MAC-waarde 46 mg/m³.

Trichlooracetaldehyde: transparante kleurloze kristallen met typerende geur. Niet brandbaar. Oplosbaar in water, de MAC-waarde is niet vastgesteld.

Paul Muller

Molekuulformule DDT

Schadelijke stoffen - DDT

DDT