Van nature komen er kleine hoeveelheden fluor voor in het water, de lucht, planten en dieren. Hierdoor komen mensen door het voedsel, drinkwater en het inademen van lucht in aanraking met fluor. Fluor kan in alle soorten voedsel in relatief kleine hoeveelheden gevonden worden. In thee en schelpdieren komt het in grote mate voor. Fluor is essentieel voor het behoud van de stevigheid van het beenderstelsel. Fluor kan ook tandbederf voorkomen, en wordt daarom toegevoegd aan tandpasta. Wanneer men echter te veel fluor binnenkrijgt, kan er juist tandbederf, osteoporose en beschadiging van de nieren, zenuwen en spieren optreden.
Fluorgas wordt door de industrie uitgestoten. Dit gas is zeer gevaarlijk, omdat het bij zeer hoge concentraties de dood kan veroorzaken. Bij lage concentraties kan het oog- en neusirritaties veroorzaken. Fluor komt van nature voor in de aardkorst, het kan gevonden worden in rotsen, kool en klei. Fluoriden worden door middel van windgeblazen aarde in de lucht gebracht. Waterstoffluoride kan in de lucht komen door verbrandingsprocessen in de industrie. Fluorides die zich in de lucht bevinden, komen uiteindelijk op het land of in het water terecht. Wanneer fluor gebonden is aan zeer kleine deeltjes, kan het voor een lange tijd in de lucht blijven.
Wanneer fluor van de lucht in het water terecht komt, bezinkt het tot sediment. Wanneer het in de grond terecht komt, bindt fluor sterk aan bodemdeeltjes. In het milieu kan fluor niet vernietigd worden, het kan alleen van vorm veranderen.
Fluor dat in de bodem zit, kan in planten accumuleren. De hoeveelheid fluor die door een plant wordt opgenomen is afhankelijk van het type plant, het type bodem en de hoeveelheid en het type fluor dat zich in de bodem bevindt. Bij planten die gevoelig zijn voor de blootstelling aan fluor, kunnen zelfs hele kleine hoeveelheden fluor beschadigingen van de bladeren en een afname in de groei als gevolg hebben.
Dieren die fluorbevattende planten eten, kunnen grote hoeveelheden fluor in hun lichaam opslaan. Fluor accumuleert vooral in de botten. Daarom lijden dieren die blootgesteld zijn aan hoge concentraties fluor aan tandbederf en beenderafbraak. Te veel fluor kan ook de opname van voedsel via de buik verkleinen en het kan de ontwikkeling van klauwen verstoren. Het kan ook de oorzaak zijn van een laag geboortegewicht bij baby's. |
|
