Wolfraam Wolfraam werd ontdekt door de broers en Spaanse scheikundigen Juan José en Fausto Elhuyar in 1783, in monsters van het mineraal wolframiet ((Fe, Mn)WO4). Momenteel wordt wolfraam vooral gewonnen uit woframiet en scheeliet (CaWO4), met behulp van dezelfde basismethode die José and Elhuyar gebruikten. Wolfraam ertsen worden geplet, schoongemaakt en behandeld met alkalimetalen, zodat wolfraam trioxide wordt gevormd (WO3). Wolfraam trioxide wordt dan verhit met koolstof of waterstofgas (H2), zodat wolfraam metaal en koolstofdioxide (CO2) ontstaan, of wolfraam metaal en water (H2O).
Pure wolfraam is een lichtgrijs tot wittig metaal dat zacht genoeg is om te worden doorgeknipt met een tang en buigzaam genoeg om tot draad te worden getrokken of in verschillende vormen te worden geperst. Wanneer het wordt verontreinigd met andere materialen, wordt wolfraam broos en moeilijk te bewerken. Wolfraam heeft het hoogste smeltpunt van alle metallische elementen en het wordt gebruikt om glasvezels te maken voor gloeilampen, fluorescerende lampen en televisie toestellen. Wolfraam zet bijna even ver uit als boor-silicium glas en wordt gebruikt om glasverzegeling te maken. Wolfraam wordt tevens gebruikt als materiaal voor röntgenproductie, als warmte element in elektrische kooktoestellen en als component in raket- en vliegtuigonderdelen, die tegen hoge temperaturen bestand moeten zijn.
Wolfraam vormt een legering met staal, zodat harde metalen worden gevormd die stabiel zijn bij hoge temperaturen. Wolfraam legeringen worden gebruikt om hoge-snelheid snij gereedschappen en raket motoren te maken.
Wolfraam carbide (WC) is een zeer harde wolfraam verbinding. Het wordt gebruikt voor de punten van boren, hoge-snelheid snij gereedschappen en mijnapparatuur. Wolfraam disulfide (WS2) is een droge smeerolie die kan worden gebruikt bij temperaturen tot 500°C. Wolfraam vormt verbindingen met magnesium en calcium die fosforescerende eigenschappen hebben in fluorescerende lampen. Wolfraam reageert als antagonist van het essentiële element molybdeen. Wolfraam metaalpoeder dat werd toegediend aan dieren is niet geheel inert gebleken tijdens verschillende studies. Een studie toonde aan dat cavia's die oraal of intraveneus wolfraam binnenkregen leden aan anorexia, koliek, coördinatie problemen, trillingen en gewichtsverlies. Langdurige industriële ervaringen hebben aangetoond dat wolfraam geen longontsteking veroorzaakt bij werklieden in fabrieken en dat ook blootstelling aan de oplossingsproducten van wolfraam dit niet veroorzaakt (bij 5 mg/m3 lucht).
Acute gezondheidseffecten: Irriterend voor de huid en de ogen bij contact. Inademing veroorzaakt irritatie van longen en slijmvliezen. Oogirritatie veroorzaakt tranen en roodheid. Huidcontact veroorzaakt roodheid, jeuk en schilfering. Wanneer men met wolfraam werkt moeten altijd de veiligheidsinstructies worden opgevolgd en moet beschermende kleding worden gedragen.
Chronische gezondheidseffecten: Dit product kent geen chronische effecten. Herhaalde of langdurige blootstelling aan wolfraam is geen ziektenversneller.
Alle wolfraamverbindingen zijn zeer toxisch. Het stof van wolfraam in metaalvorm is licht ontvlambaar en explosief. Men verwacht niet dat wolfraam schadelijk is voor het milieu. Er is geen ecotoxiciteit bekend en er zijn geen verdere gegevens beschikbaar. |
