Thallium Wanneer thallium wordt blootgesteld aan lucht neemt het eerst een metallic glans aan, maar vervolgens ontwikkelt het een blauw/ grijze tint, waardoor het op lood gaat lijken. Als thallium lang in de lucht verblijft gaat het sterk oxideren en in aanwezigheid van water wordt hydroxide gevormd. Het metaal is zacht en handelbaar. Het kan met een mes doorgesneden worden. Het element thallium en zijn verbindingen zijn toxisch en moeten met voorzichtigheid behandeld worden. Thallium komt in het milieu van nature in kleine hoeveelheden voor. Het wordt door mensen niet uitgebreid toegepast. Het wordt vooral gebruikt als rattengif en als een onderdeel in de elektrotechnische en chemische industrie. Bij deze toepassingen kunnen mensen blootgesteld worden aan thalliummengsels.
Het menselijk lichaam absorbeert thallium zeer doeltreffend, vooral via de huid, de ademhalingsorganen en het spijsverteringskanaal.
Thalliumvergiftiging wordt vooral veroorzaakt door de toevallige opname van rattengif, dat grote hoeveelheden thalliumsulfaat bevat. Als gevolg daarvan krijgt men buikpijn en kan het zenuwstelsel beschadigd worden. In sommige gevallen is de schade onomkeerbaar en volgt de dood snel. Wanneer iemand een thalliumvergiftiging overleeft, kunnen de gevolgen van storingen aan het zenuwstelsel zoals beven, verlamming en gedragsveranderingen blijvend zijn. Bij ongeboren kinderen kan thalliumvergiftiging aangeboren afwijkingen veroorzaken.
Vanwege de accumulatie van thallium in het menselijk lichaam, kunnen er chronische aandoeningen ontstaan, zoals vermoeidheid, hoofdpijn, depressies, gebrek aan eetlust, beenpijnen, haaruitval en verstoring van het zicht.
Andere aandoeningen die gerelateerd kunnen zijn aan thalliumvergiftiging, zijn zenuw- en gewrichtspijnen. Deze zijn het gevolg van de opname van thallium via het voedsel. Thallium is deels in water oplosbaar en kan zich daarom, wanneer de bodem grote hoeveelheden thallium bevat, via het grondwater verspreiden. Thallium kan zich ook verspreiden via de adsorptie van slib. Er zijn aanwijzingen dat thallium tamelijk mobiel is in de bodem.
Thallium is zeer giftig voor ratten en wordt daarom gebruikt als een antiratmiddel. Thallium heeft ook negatieve effecten op planten, zoals kleurveranderingen bij de bladeren en afname van de groei. Zoogdieren, zoals konijnen, zijn even vatbaar voor de giftige effecten van thallium als mensen. |
|
