Iridium Iridium en osmium werden tegelijk ontdekt door de Britse scheikundige Smithson Tennant in 1803. Iridium en osmium werden gevonden in het zwarte residu van een oplossing van platina erts en aqua regia (25% salpeterzuur (HNO3) en 75% zoutzuur (HCl)). Momenteel wordt iridium nog steeds verkregen uit platina ertsen en als bijproduct van nikkel winning in mijnen.
Pure iridium is zeer broos en bijna onmogelijk te bewerken. Het wordt vooral gebruikt als verharder voor platina. Platina-iridium legeringen worden gebruikt om cabines en andere hoge-temperaturen materialen te maken. Iridium vormt een legering met osmium die wordt toegepast in de punten van vulpennen en in kompasnaalden.
Iridium is het meest corrosiebestendige metaal dat we kennen. Om deze reden wordt de standaard meter gemaakt van een legering van 90% platina en 10% iridium. Deze werd vervangen als de definitie van de meter in 1960 toen de meter werd verfijnd door de oranje-rode spectrale lijn van krypton-86.
Een dunne laag iridium kan over de hele wereld worden gevonden in een sedimentlaag die afgezet is aan het eind van de prehistorie. Meteorieten en asteroïden bevatten een hoger percentage iridium dan de aardkorst, daarom wordt deze dunne iridium laag gezien als het bewijs dat een grote meteoriet of astroïde in botsing is geweest met de aarde. Stof zou door de knal over de wereld zijn verspreid, zodat iridium werd afgezet. Het stof zou ook het zonlicht tijdelijk hebben afgesloten, zodat veel planten en dieren uitstierven, onder andere de dinosauriërs. Iridium is zeer licht ontvlambaar.
Potentiële gezondheidseffecten: Oogirritatie. Weinig effecten op de huid bij normaal industrieel gebruik. Bij inslikken irritatie van het verteringsstelsel. Verwacht wordt dat het een laag risico vormt. Bij inademing laag risico bij juist gebruik. Het product mag niet worden vermengd met grondwater en oppervlaktewater en mag niet in het riool terechtkomen. | 
