Dubnium Dubnium werd voor het eerst geproduceerd door wetenschappers van het Joint Institute for Nuclear Research in Dubna, Rusland in 1967. Ze lieten neon-22 ionen tegen americum-243 atomen aanschieten met als resultaat een groep dubnium-260 atomen en vijf vrije neutronen, en een groep dubnium-261 atomen en vier vrije neutronen. In 1970 beschoot een groep wetenschappers van het Lawrence Berkeley laboratorium in Berkeley, California, californium-249 atomen met stikstof-15 ionen, waardoor dubnium-260 en vier vrije neutronen ontstonden. Men weet nog steeds niet wie de lof voor de ontdekking van dubnium verdient.
Het meest stabiele isotoop, dubnium-262, heeft een halfwaardetijd van ongeveer 34 seconden. Het vervalt in lawrencium-258 onder invloed van alfa straling en in rutherfordium-262 door elektronen opname of spontane fisie.
Omdat slechts enkele dubnium atomen zijn geproduceerd, kent het momenteel geen toepassingen buiten het standaard wetenschappelijk onderzoek. Omdat het zo instabiel is, wordt elke hoeveelheid die wordt gevormd zo snel afgebroken in andere elementen dat er geen reden is om gezondheidseffecten van dubnium te achterhalen. Vanwege het extreem korte halfwaardetijd van dubnium (ongeveer 34 seconden), is er geen reden om de effecten van dubnium op het milieu te bestuderen. |
|
