Astaat - At

Astaat

Astaat is voor het eerst geproduceerd in 1940 door Dale R. Carson, K.R. MacKenzie en Emilio Segrè. Deze wetenschappers bombardeerden een bismut isotoop, bismut-209, met alfadeeltjes die werden versneld in een apparaat dat bekend staat als de cyclotron. Zo ontstond astaat-211 en twee vrije neutronen.

Kleine hoeveelheden astaat komen natuurlijk voor als gevolg van ontbinding van uranium en thorium, maar de hoeveelheid astaat in de aardkorst is altijd minder dan 30 gram totaal. Omdat het zo schaars is wordt astaat geproduceerd door mensen, wanneer het nodig is voor een bepaalde toepassing. Totaal is al 0,05 microgram astaat door mensen geproduceerd.

Het meest stabiele astaat isotoop, astaat-210, heeft een halfwaardetijd van 8,1 uur. Daarna vervalt het tot bismut-206 door alfa straling of tot polonium-210 door elektronenopvang. Astaat kent 20 isotopen, die allemaal radioactief zijn.

Vanwege het korte halfwaardetijd en de lage natuurlijke hoeveelheden kent astaat momenteel geen toepassingen, buiten het standaard wetenschappelijk onderzoek.

Gezondheidseffecten van Astaat

Eigenschappen van astaat worden momenteel onderzocht in enkele laboratoria, waar het onder hele speciale omstandigheden wordt opgeslagen en gebruikt vanwege de radioactiviteit.

Milieueffecten van Astaat

Astaat bestaat niet in erg noemenswaardige hoeveelheden op aarde en vormt daarom geen risico voor de omgeving.