Americium - Am

Gezondheidseffecten van Americium

Americium is een stof die van nature in zeer lage concentraties in het milieu voorkomt. Het kan in het milieu terecht komen tijdens een onbedoelde uitstoot van stoffen in een kerncentrale. Mensen kunnen door middel van voedsel, ademen of huidcontact blootgesteld worden aan hogere concentraties americium, vanwege de uitstoot van americium tijdens nucleaire productie en nucleaire ongelukken. Mensen die in kerncentrales werken of er vlakbij wonen, kunnen blootgesteld worden aan hogere concentraties. Straling is de belangrijkste oorzaak van gezondheidsproblemen van geabsorbeerd americium. Americium verplaatst zich, wanneer het is opgenomen, snel door het lichaam  en concentreert zich voor een lange tijd in de botten. Gedurende deze periode vervalt americium langzaam en laat het radioactieve deeltjes en straling los. Deze straling kan ervoor zorgen dat het genetisch materiaal verandert en dat botkanker ontstaat. De kans dat americium schade toebrengt aan de organen is zeer klein, aangezien americium slechts voor korte tijd in de organen wordt opgeslagen.

Milieueffecten van Americium

Americium bestaat voornamelijk uit door mensen gemaakte radioactieve isotopen. Deze kunnen, als gevolg van het testen van atmosferische kernwapens voor het verbod op dit soort testen in 1963, in zeer kleine hoeveelheden in de bodem en het water aanwezig zijn. Americium dat als gevolg van tests met atmosferische kernwapens in de atmosfeer aanwezig is, kan daar decennia lang aanwezig zijn, terwijl het de hele wereld langsgaat en langzaam bezinkt naar de aarde. De isotopen vervallen zeer langzaam en kunnen daarom schade toebrengen aan planten en dieren. Wanneer dieren worden blootgesteld aan zeer hoge gehaltes americium, kunnen ze schade ondervinden aan organen als de longen, de lever en de schildklier.
Americium dat in de bodem aanwezig is, kan in planten terecht komen, maar slechts in zeer kleine hoeveelheden. Doorgaans wordt americium opgeslagen in die delen van de plant die niet door dieren gegeten worden. Bij vissen wordt er slechts heel weinig americium opgeslagen in het vlees of de eetbare delen, waardoor americium niet accumuleert in de voedselketen.